معامله‌ای با درجه A که در عمل مطابق آن رفتار نکردم

تا امروز، دو بار یک چینش معاملاتی را درجه A ارزیابی کرده‌ام — هم‌جهت با روند، دارای همگرایی قدرتمند و با تأیید تمام معیارها — اما در نهایت حجم معامله را بر مبنای نصف ریسک تعیین کرده‌ام.
هر دو بار، با نگاه به گذشته، ارزیابی درست بود. قانون شخصی من می‌گوید درجه A یعنی ریسک کامل. بااین‌حال، هیچ‌کدام را با ریسک کامل معامله نکردم.
بار اول به‌سادگی از کنار آن گذشتم. بار دوم، چند هفته بعد و روی جفت‌ارز دیگری، مشخص شد که با یک الگو روبه‌رو هستم، نه یک اتفاق موردی. بخشی از وجودم، درست در زمان تعیین حجم معامله، هنوز کاملاً به ارزیابی درجه «A» خودم اعتماد ندارد.
این قانون بدی نیست؛ شکافی است میان چیزی که می‌گویم به آن باور دارم و کاری که واقعاً انجام می‌دهم. اگر همیشه این معاملات را با نصف ریسک انجام دهم، این واقعیت درباره من است، نه درباره چینش معاملاتی.
راه‌حل این نیست که دفعه بعد برای اثبات یک نکته، خودم را مجبور به پذیرش ریسک کامل کنم. باید همان لحظه‌ای را تشخیص دهم که بی‌سروصدا حجم معامله را کاهش می‌دهم و پیش از آنکه این موضوع در گزارش معاملات به خطایی ناچیز تبدیل شود، از خودم بپرسم چرا.
سومین نوشته از این مجموعه درباره روان‌شناسی معامله‌گری. آیا فرد دیگری هم با اختلاف میان حجم معامله و تحلیل خودش مواجه شده است؟