The Market Rarely Rewards the Obvious Conclusion

یکی از ساده‌ترین اشتباهات در معامله‌گری این است که نتیجه‌ای معقول را با فرصت سودآور اشتباه بگیریم.

یک نمودار می‌تواند ظاهر به شدت صعودی داشته باشد و همچنان فرصت خرید مناسبی ارائه ندهد. نمودار می‌تواند به شدت نزولی باشد و باز هم فرصت فروش مناسبی ارائه ندهد. مسئله این نیست که نتیجه درست است یا خیر. مسئله این است که آیا بازار همان نتیجه را در قیمت‌ها لحاظ کرده است یا خیر.

این تمایز پس از حرکت‌های جهت‌دار طولانی اهمیت پیدا می‌کند. هر چه روند طولانی‌تر باشد، توضیح آن آسان‌تر می‌شود. هر قله جدید دلیل صعود را تقویت می‌کند. هر کف جدید دلیل نزولی را تقویت می‌کند. تحلیلگران با اعتماد بیشتری به نظر می‌رسند، روایت‌ها روشن‌تر می‌شوند و معامله‌گران با ورود به پوزیشن در جهت روند احساس آرامش بیشتری می‌کنند. راحتی اغلب مشکل است.

وقتی نتیجه روشن می‌شود، درصد زیادی از شرکت‌کنندگان خود را around آن موقعیت قرار داده‌اند. معامله دیگر از اینکه زود بوده باشد سود نمی‌دهد. حالا بستگی به ورود تعداد بیشتری از شرکت‌کنندگان دارد که پس از سایرین وارد شوند. این شرایط دشوار را حفظ کردن سخت است.

بازارها حرکت می‌کنند چون انتظارات تغییر می‌کند. وقتی همه انتظار واحدی دارند، جریان اطلاعات جدید ارزش کمتری پیدا می‌کند. شرکت‌کنندگان برای سورپرایز کمتر می‌شوند و معامله‌گران برای ورود نیز کمتر می‌شوند.

به همین دلیل برخی از قدرتمندترین بازارها نتایج ناامیدکننده‌ای تولید می‌کنند. داستان قانع‌کننده است، روند قابل دید است، و منطق به نظر معقول می‌رسد. اما بازار به دلیل این که اکثر پوزیشن‌گیری‌ها واقعیت را بازتاب می‌دهند، با مشکل مواجه می‌شود.

هدف این است که تفاوت بین یک ایده خوب و یک فرصت خوب را به رسمیت بشناسیم. این دو همیشه با هم برابر نیستند.

بهترین فرصت‌ها اغلب قبل از آشکار شدن نتیجه پدیدار می‌شوند. آن‌ها در حالی وجود دارند که عدم قطعیت هنوز حاضر است و بازار هنوز تصمیم می‌گیرد چگونه انتظارات آینده را قیمت‌گذاری کند.

وقتی همه موافق شدند، فرصت اغلب بسیار کوچک تر از آنچه به نظر می‌رسد.