هر کندل در زمان واقعی اهمیّت فراوانی دارد

یكی از اولین درس‌های معامله‌گران این است که اکثر کندل‌ها به اندازه‌ای که در لحظه به نظر می‌رسند، اهمیت ندارند. هنگام تماشای نمودارهای زنده، هر حرکت به نظر مهم می‌رسد. یک کندل قوی هیجان ایجاد می‌کند. یک بازگشت ناگهانی موجب نگرانی می‌شود. رد سریع قیمت احساس اطلاعات مهمی می‌دهد. هرچه معامله‌گران به بازار نزدیک‌تر باشند، هر حرکت تکی معنا و مفهوم بیشتری می‌یابد. این یک دیدگاه تحریف‌شده ایجاد می‌کند.

مغز انسان به‌طور طبیعی بر اطلاعات فوری متمرکز می‌شود چون به نظر فوری می‌رسد. در معاملات، این اغلب منجر به واکنش‌های بیش از حد می‌شود. معامله‌گران شروع به تنظیم موقعیت‌ها براساس نوسانات کوچک می‌کنند که تأثیر زیادی بر ساختار کلان ندارد. بازار پر سر و صدا می‌شود زیرا تمرکز خیلی محدود می‌شود.

یک تمرین مفید مقایسه این است که چگونه یک نمودار در معاملات زنده به نظر می‌رسد با وضعیتی که یک هفته بعد دیده می‌شود. حرکت‌هایی که در زمان واقعی بحرانی به نظر می‌رسیدند، وقتی قیمت‌های اضافی به سمت آن‌ها شکل می‌گیرد تقریباً ناپدید می‌شوند. این به معنای بی‌اهمیت بودن حرکت‌های قیمت کوتاه‌مدت نیست. بلکه زمینه اهمیت را تعیین می‌کند. رفتن از یک سطح کلیدی ممکن است به طور قابل توجهی مهم باشد. یک کندل تصادفی درون یک محدوده تثبیت‌شده معمولاً چنین نیست. چالش این است که بین اطلاعات معنادار و نویز موقتی در حالی که بازار هنوز در حال شکل‌گیری است تمایز قائل شویم.

بسیاری از معامله‌گران در تفسیر هر کندل به‌طور جداگانه دچار مشکل می‌شوند. نتیجه آن تنظیم مداوم احساسی است. اطمینان پس از کندل‌های صعودی بالا می‌رود و پس از کندل‌های نزولی کاهش می‌یابد، با وجود اینکه تصویر کلی تغییری نکرده است. ثبات زمانی بهبود می‌یابد زمانی که توجه از کندل‌های منفرد به سوی توالی‌های بزرگ‌تر متمایل می‌شود. ساختار نسبت به یک کندل واحد اهمیت بیشتری دارد. جای‌گیری نسبت به یک کندل واحد اهمیت بیشتری دارد. متن زمینه نسبت به یک کندل واحد اهمیت بیشتری دارد. بازار به ندرت به دلیل یک کندل جهت خود را تغییر می‌دهد. اغلب با این وجود تغییر می‌کند زیرا فرایند بزرگ‌تری به مدت طولانی زیر سطح در حال توسعه است. تنها به لطف آن کندل است که اعتبار می‌گیرد، زیرا درست در پایان همان فرایند ظاهر شده است.